Ερωφίλη

Η Ερωφίλη, του Γεώργιου Χορτάτση, αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα έργα της Κρητικής Αναγέννησης. Ακούστε στο παρακάτω βίντεο την υπόθεση του έργου σε αφήγηση του ηθοποιού Μάνου Κατράκη

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ

Από κ. Νεκτάριος

Ερωτόκριτος

Στην Ιστορία μιλήσαμε για την άνθηση των γραμμάτων και των τεχνών στην Κρήτη την περίοδο της Ενετοκρατίας. Ένα από το πιο χαρακτηριστικά ποιήματα της περιόδου αυτής, που τραγουδιέται μέχρι και σήμερα, είναι ο Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου. Κεντρικό θέμα του είναι ο έρωτας ανάμεσα σε δύο νέους, τον Ερωτόκριτο (που στο έργο αναφέρεται μόνο ως Ρωτόκριτος ή Ρώκριτος) και την Αρετούσα, και γύρω από αυτό περιστρέφονται και άλλα θέματα όπως η τιμή, η φιλία, η γενναιότητα και το κουράγιο.

Ακούστε ένα απόσπασμα τραγουδισμένο μοναδικά από τον Νίκο Ξυλούρη.

Περισσότερες πληροφορίες για την υπόθεση μπορείτε να διαβάσετε εδώ
Από κ. Νεκτάριος

Σοφία Βέμπο

Η Σοφία Βέμπο (Καλλίπολη Θράκης 1910-Αθήνα 11 Μαρτίου 1978) ήταν μια κορυφαία και πασίγνωστη Ελληνίδα τραγουδίστρια που τραγουδούσε τα αθάνατα τραγούδια της κατά το Μεσοπόλεμο, τον ελληνοϊταλικό και τον ελληνογερμανικό πόλεμο και τη δεκαετία του '50.

Το πραγματικό της όνομα ήταν Έφη Μπέμπο. Γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης στις 10 Φεβρουαρίου του 1910 όπου ο πατέρας της Αθανάσιος Μπέμπος, καταγόμενος από την Τσαριτσάνη είχε εγκατασταθεί δουλεύοντας ως καπνεργάτης. Το 1912 η οικογένειά της μετακόμισε στη Κωνσταντινούπολη, όπου γεννήθηκε ο αδελφός της Γεώργιος, με το παρατσούκλι Τζώρτζης, η αδελφή της Αλίκη και ο μικρότερος αδελφός της Ανδρέας. Το 1914 με την υπογραφή της ελληνοτουρκικής συμφωνίας ανταλλαγής πληθυσμών η οικογένειά της αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, όπου και επέστρεψε στη Τσαριτσάνη και από εκεί στο Βόλο,οριστικά,πλέον. Στο Βόλο η Σοφία Βέμπο σπουδές της αναγκάστηκε -λόγω οικονομικού προβλήματος- να δουλεύει για να βοηθήσει την οικογένειά της. Έτσι ξεκίνησε να δουλεύει ως ταμίας στο κατάστημα "Φλωρία". Ταυτόχρονα λάτρευε τη μουσική και γι'αυτό αγόρασε μια κιθάρα και άρχισε να εξασκείται μ΄αυτή με τη βοήθεια της φίλης της Μαρίτσας Χασάπη.

Μετά από λίγο καιρό άρχισε να εμφανίζεται και στο θέατρο "Μουντιάλ". Ύστερα της έκαναν Αιγύπτιοι πρόταση για το "Γκραν Τριανόν" της Αλεξάνδρειας όπου σημειωσε κι εκεί τεράστια επιτυχία. Επιστρέφοντας, το 1934 στην Ελλάδα συνέχισε τις παραστάσεις της στο θερινό θέατρο του Σαμαρτζή επί της οδού Καρόλου με νέα τραγούδια που γράφονται γι΄ αυτήν και που γίνονται αμέσως επιτυχίες όπως τα "Μαύρα μου μάτια", "Μη ζητάς φιλιά" κ.α.ενώ μαζί της εμφανίζεται και η αδελφή της Αλίκη. Η πρώτη ηχογράφηση τραγουδιών της Βέμπο έγιναν στην εταιρεία Παρλοφόν.

Το 1940 στην Ελλάδα από τότε που ξεκίνησαν οι πρώτες παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου από ιταλικά αεροπλάνα, η Σοφία Βέμπο άρχισε τα πολεμικά της τραγούδια, όπως το "Παύσατε πυρ". Στις 28 Οκτωβρίου του 1940 στις 10.00 ώρα που θα συνέχιζε το ραδιοφωνικό πρόγραμμα του Ζαππείου με τραγούδια της Βέμπο, ο εκφωνητής Κώστας Σταυρόπουλος διακόπτει το πρόγραμμα και ανακοινώνει την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου. Από εκείνη τη στιγμή όλες οι επιθεωρήσεις προσαρμόζουν το θέμα τους στην πολεμική επικαιρότητα και τα τραγούδια γράφονταν με πατριωτικούς στίχους. Η Βέμπο τραγουδά πολεμικά τραγούδια και η φωνή της γίνεται η εθνική φωνή που εμψυχώνει τους Έλληνες στρατιώτες στο μέτωπο . Την ίδια εποχή προσφέρει στο Ελληνικό Ναυτικό 2.000 χρυσές λίρες. Με την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, φυγαδεύεται στη Μέση Ανατολή όπου συνεχίζει να τραγουδά κι εκεί εμψυχώνοντας τους Έλληνες.

ο 1949 απόκτησε δικό της θέατρο στο Μεταξουργείο, το "Θέατρον Βέμπο". Το 1957 παντρεύτηκε το Μίμη Τραϊφόρο. Τη δεκαετία του ’60 αραιώνει τις θεατρικές εμφανίσεις τη ςκαι τη δεκαετία του ' 70 τις σταματά οριστικά. Τη βραδιά του "Πολυτεχνείου" η Βέμπο έκρυψε στο σπίτι της φοιτητές τους και δεν παρέδωσε στην ασφάλεια όταν της χτύπησε την πόρτα. Η τελευταία της εμφάνισή πραγματοποιήθηκε σε μία εκδήλωση στο Καλλιμάρμαρο για την επάνοδο της Δημοκρατίας. Πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο το 1978.

Από Αγγελική Δ.

28η Οκτωβρίου 1940

Την 28η Οκτωβρίου γιορτάζει το ελληνικό έθνος το ΟΧΙ . Γι'αυτόν το λόγο κάνουμε την παρέλαση στην πλατεία. Πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν για να αγωνιστούν για εμάς , για να είμαστε τώρα ελεύθεροι.

Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 ήταν η πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, η οποία διήρκεσε από τις 28 Οκτωβρίου 1940 μέχρι τις 23 Απριλίου 1941. Επίσημη έναρξη του Πολέμου θεωρείται η «επίδοση του τελεσιγράφου», ενώ μετά τις 6 Απριλίου 1941, με την επέμβαση των Γερμανών, συνεχίστηκε ως ελληνοιταλικογερμανικός πόλεμος.

Ο πόλεμος αυτός ήταν το αποτέλεσμα της επεκτατικής πολιτικής του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι που είχε εγκαθιδρύσει στην Ιταλία. Στα μέσα του 1940, ο Μπενίτο Μουσολίνι, έχοντας ως πρότυπο τις κατακτήσεις του Αδόλφου Χίτλερ, θέλησε να αποδείξει στους Γερμανούς συμμάχους του Άξονα ότι μπορεί και ο ίδιος να οδηγήσει την Ιταλία σε ανάλογες στρατιωτικές επιτυχίες. Η Ιταλία είχε ήδη κατακτήσει την Αλβανία από την άνοιξη του 1939, καθώς και πολλές βρετανικές βάσεις στην Αφρική, όπως τη Σομαλιλάνδη, το καλοκαίρι του 1940, αλλά αυτές δεν ήταν επιτυχίες ανάλογες αυτών της ναζιστικής Γερμανίας. Ταυτόχρονα ο Μουσολίνι επιθυμούσε να ισχυροποιήσει τα συμφέροντα της Ιταλίας στα Βαλκάνια, που ένοιωθε ότι απειλούνταν από τη γερμανική πολιτική από την στιμή που η Ρουμανία είχε δεχθεί την γερμανική προστασία για τα πετρελαϊκά της κοιτάσματα.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, τελεσίγραφο, με το οποίο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο, προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Ελληνικού Βασιλείου, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για τις ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του για τη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική. Μετά την άρνηση του Πρωθυπουργού (το περίφημο «όχι»), ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα

Από Γεωργία Ν.

Ευανθία Καΐρη

Στην Ιστορία μιλήσαμε για τους διδασκάλους του γένους. Διαβάστε στην συνέχεια πληροφορίες για την Ευανθία Καΐρη, την συμβολή της στα ελληνικά γράμματα και την σχέση της με την Σύρο!!!

Η Ευανθία Καΐρη (αδερφή του Θεόφιλου Καΐρη) γεννήθηκε το 1799 στην Άνδρο. Ήταν το προτελευταίο από τα οκτώ παιδιά του Νικολάκη Τωμάζου Καΐρη και της συζύγου του Ασημίνας. Σε πολύ μικρή ηλικία ακολούθησε τη μητέρα της στο Αϊβαλή όπου από καιρό είχε εγκατασταθεί ο θείος της Σωφρόνιος Καμπανάκης ο οποίος ήταν εφημέριος του ναού του Αγίου Γεωργίου. Όταν ο αδερφός της Θεόφιλος επέστρεψε το 1809 από το Παρίσι, όπου σπούδαζε κοντά στον Αδαμάντιο Κοραή, ανέλαβε αμέσως τη μόρφωση της. Σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα η Ευανθία είχε μυηθεί στους αρχαίους συγγραφείς, στα ανώτερα μαθηματικά, στη φιλοσοφία καθώς και σε ξένες γλώσσες (Γαλλικά, Ιταλικά). Όταν έγινε δεκαπέντε χρόνων ξεκίνησε αλληλογραφία με τον Κοραή και του ζήτησε να της στείλει κάποιο βιβλίο για να το μεταφράσει στα Ελληνικά.

Το 1824 η Ευανθία πήγε να μείνει με τον άλλο αδερφό της (Δημήτριο) στη Σύρο και έμεινε εκεί μέχρι το 1839 οπότε επέστρεψε στην Άνδρο και παρέμεινε στο οικογενειακό της σπίτι μαζί με την οικογένεια του Δημητρίου μέχρι το θάνατό της. Επίσης στη Σύρο γνώρισε τον Αλέξανδρο Σούτσο που έγγραψε αρκετά επαινετικά σχόλια γι’ αυτήν. Η Ευανθία έζησε μια εξαιρετικά περιορισμένη ζωή.

Το 1826, λίγους μήνες μετά την πτώση του Μεσολογγίου, δημοσίευσε το "Νικήρατο", ένα θεατρικό έργο (το πρώτο πρωτότυπο γυναικείο έργο της νεότερης Ελλάδας) που εμπνεύστηκε από την ηρωική έξοδο των κατοίκων της πόλης. Είναι προφανές ότι με τη συγγραφή του Νικήρατου (που αποτίνει φόρο τιμής στις ηρωικές γυναίκες του Μεσολογγίου και προσπαθεί να δημιουργήσει πρότυπα ηθικής συμπεριφοράς εξαίροντας τις αρετές του κεντρικού ήρωα) έχει φτάσει στην αποκορύφωση της πνευματικής της ωρίμανσης. Το έργο (του οποίου ένα μέρος μεταφράστηκε στα Ιταλικά) θα της χαρίσει τη γενική αναγνώριση και τον τίτλο της δέκατης μούσας. Ύστερα από μερικά χρόνια έγγραψε και ένα άλλο σύντομο έργο με τίτλο Η προσωποποιία Ελλάς, που δεν δημοσίευσε ποτέ επειδή περιείχε επικριτικά σχόλια για διάφορα πολιτικά γεγονότα της εποχής.
Για να την τιμήσει ο Δήμος Ερμούπολης έδωσε το όνομά της σε ένα μικρό θέατρο που άρχισε να λειτουργεί πριν από λίγα χρόνια στην περιοχή Λαζαρέττα στις πρώην αποθήκες μονοπωλίου.

Από κ. Νεκτάριος

Το Νησί των Συναισθημάτων

Από Μιράντα Β.

Όγκος Κύβου και Ορθογώνιου Παραλληλεπιπέδου

Μπορούμε να εξασκηθούμε στο πως βρίσκουμε τον όγκο του κύβου και του ορθογώνιου παραλληλεπίπεδου, παίζοντας ένα πολύ εύκολο παιχνίδι. Για να ξεκινήσει το παιχνίδι πατήστε την παρακάτω εικόνα.

Οδηγίες:
1. Υπολογίστε τον όγκο του σχήματος που εμφανίζεται στην οθόνη.
2. Γράφετε την σωστή απάντηση στο πλαίσιο που υπάρχει ακριβώς κάτω από το σχήμα και πατάτε "Submit" (υποβολή απάντησης).
3. Αν η απάντησή σας είναι σωστή θα εμφανιστεί στην οθόνη σας η λέξη "Correct" (σωστό) και θα συνεχιστεί το παιχνίδι.
4. Αν η απάντησή σας είναι λάθος θα εμφανιστεί στην οθόνη σας η σωστή απάντηση. Σε αυτή την περίπτωση έχετε δύο επιλογές. Μπορείτε να πατήσετε "Ok" για να συνεχιστεί το παιχνίδι, ή να πατήσετε "Explanation" (επεξήγηση) ώστε να δείτε αναλυτικά τις πράξεις που οδηγούν στην σωστή απάντηση.


Από κ. Νεκτάριος

Ξυλοκάρβουνα

Στα Φυσικά συζητήσαμε για τις διαφορές που έχουν τα ξυλοκάρβουνα από τους ορυκτούς γαιάνθρακες. Η βασικότερη διαφορά τους είναι στον τρόπο με τον οποίο έχουν δημιουργούνται. Όπως μάθαμε, οι γαιάνθρακες παράγονται στο υπέδαφος της γης, σε συνθήκες υψηλής πίεσης και θερμοκρασίας. Τα ξυλοκάρβουνα παράγονται σε καμίνια. Στα δύο παρακάτω βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε πως φτιάχνεται ένα καμίνι για την παραγωγή ξυλοκάρβουνων

Από κ. Νεκτάριος

Ο Δρόμος έχει την δική του Ιστορία - Οδός Μεσολογγίου

Ο δρόμος που μένω λέγεται Μεσολογγίου και βρίσκεται κοντά στις οδούς Καποδιστρίου, Κολοκοτρώνη, Μαυρομιχάλη και Ομήρου. Στην οδό Καποδιστρίου υπάρχουν πολλά και διάφορα μαγαζιά, το κέντρο Θησέας και πολλά σπίτια. Η οδός Ομήρου είναι πολύ σημαντική. Έχει το σπίτι του σεβασμιότατου δεσπότη (δηλαδή το δεσποτικό), την εκκλησία της Μεταμορφώσεως, πολλούς ωραίους ξενώνες αλλά και ένα μικρό άλσος με μια παλιά πέτρινη σκάφη. Οι οδοί Κολοκοτρώνη, Μαυρομιχάλη αλλά και η δική μου έχουν πολλά σπίτια και αποτελούν, παραδοσιακές γειτονιές

Η οδός Μεσολογγίου πήρε το όνομά της από την ιστορική πόλη του Μεσολογγίου στην οποία το 1826 οι κάτοικοί της αντιστάθηκαν στους Τούρκους.

Από Μιράντα Β.

Καπνός

Στο σημερινό μάθημα της Ιστορίας, μάθαμε ότι ένα από τα βασικά προϊόντα που καλλιεργούνταν στην Ελλάδα, την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, ήταν ο καπνός. Στην συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε μερικές πληροφορίες για αυτό το φυτό.


Ο καπνός είναι μονοετές, ποώδες φυτό και ανήκει στο γένος Νικοτιανή (Nicotiana), το οποίο καλλιεργείται για τα φύλλα του.

Ιστορία

Στην Αμερική πολύ πριν ανακαλυφθεί από τον Κολόμβο οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν τον καπνό και πίστευαν ότι έχει σπουδαίες φαρμακευτικές ιδιότητες. Τον κάπνιζαν ή τον μασούσαν και έπαιζε σημαντικό ρόλο στις διάφορες τελετουργίες.

Η εισαγωγή του στην Ευρώπη έγινε το 1556 όταν έφτασε στη Γαλλία και στη συνέχεια στην Πορτογαλία και την Ισπανία. Οι ιδιότητές του έγιναν γνωστές χάρη στον Γάλλο πρεσβευτή στην Πορτογαλία Ζαν Νικό, (Jean Nicot) στον οποίον οφείλεται και η επιστημονική του ονομασία, Νικοτιανή ο ταμπάκος (Nicotiana tabacum) (αποδιδόμενο στα ελληνικά ως "Νικοτιανή"). Από εκεί με τους Πορτογάλους και Ισπανούς θαλασσοπόρους μεταφέρθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην Ελλάδα ο καπνός έφτασε στις αρχές του 17ου αιώνα και καλλιεργήθηκε πρώτα στην Ξάνθη και αργότερα στη Μακεδονία.

Χαρακτηριστικά

Ο βλαστός του καπνού φτάνει το ύψος των 2 μέτρων, τα άνθη του είναι σωληνόμορφα λευκού, ροζ ή κόκκινου χρώματος και σχηματίζουν ταξιανθίες. Ο καρπός είναι κάψα και περιέχει μερικές χιλιάδες σπόρια. Ο καπνός γονιμοποιείται εύκολα με τα έντομα και τον άνεμο. Ο κοινός καπνός είναι το είδος ταμπάκο, μονοετές, ιθαγενές φυτό της Νοτίου Αμερικής. Τα φύλλα του εναλλάσσονται και είναι είτε με μίσχους είτε χωρίς ,φτάνοντας στο μήκος τα 80 εκατοστά. Ο βλαστός του είναι τριχοειδής με μικρές ίνες που εκκρίνουν ένα ιξώδες υγρό.

Συγκομιδή, ξήρανση

Μετά τη συγκομιδή των φύλλων, γίνεται η συρραφή τους με ειδικές μηχανές. Μετά τη φύτευση στο χωράφι τα φύλλα του καπνού συλλέγονται αφού περάσουν 3-4 μήνες και ωριμάσουν. Η συγκομιδή γίνεται με κόψιμο ολόκληρου του φυτού ή σταδιακά, δηλαδή κόβονται τα φύλλα κατά χρονικά διαστήματα καθώς ωριμάζουν. Όταν το φυτό κοπεί ολόκληρο στη συνέχεια τρυπιέται και κρεμιέται από ένα ξύλο. Συνήθως τα τελευταία φύλλα είναι άχρηστα και δεν συλλέγονται.

Τα ανατολικού τύπου καπνά τρυπιούνται με μεγάλη βελόνα στο κοτσάνι τους και στη συνέχεια δένονται με σπάγκους και κρεμιούνται από λεπτές σανίδες μέσα σε ειδικούς χώρους, τα ξηραντήρια. Τα Αμερικάνικα καπνά παραμένουν στους αγρούς και μαραίνονται εκεί σταδιακά. Οι μέθοδοι ξήρανσης των καπνών ποικίλλουν. Έτσι έχουμε φυσικές και τεχνητές μεθόδους ξήρανσης. Στις φυσικές μεθόδους τα φύλλα του καπνού παραμένουν σε σκιερό μέρος για 4-5 μέρες σε ειδικές αποθήκες. Το χρώμα τους αλλάζει , κιτρινίζουν και αφυδατώνονται αργά και σταδιακά. Μετά από το κιτρίνισμα τα φύλλα εκτίθενται στον ήλιο και έτσι όλη η υγρασία που έχει απομείνει χάνεται. Τα φύλλα εντελώς ξερά πλέον είναι έτοιμα για περαιτέρω κατεργασία.

Στα τεχνητά μέσα χρησιμοποιείται μέθοδος ξήρανσης με ζεστό αέρα. Η μέθοδος ξήρανσης αυτή χρησιμοποιείται σε πολλούς τύπους καπνών. Η υγρασία και ο κατάλληλος εξαερισμός παίζουν σημαντικό ρόλο. Υπάρχει και η μέθοδος της φωτιάς στην οποία κάτω από τα κρεμασμένα καπνά ανάβεται φωτιά. Η διαδικασία αυτή διακόπτεται και επαναλαμβάνεται πολλές φορές και κρατάει συνήθως 1-1,5 μήνα μέχρι τα καπνόφυλλα να αποκτήσουν τα κατάλληλα χαρακτηριστικά.

Πηγή

Από κ. Νεκτάριος